Nie ratuj mnie

Nie ratuj mnie Natalia Sobiecka

Mamy listopad, jeden z trudniejszych, najciemniejszych miesięcy w roku. Początek listopada, szczególnie w polskiej tradycji, to czas zadumy, smutku i tęsknoty, zwłaszcza za tymi, którzy odeszli. Wracające wspomnienia niejednokrotnie prowadzą nas w rejony umysłu, do których na co dzień się nie zapuszczamy.
Zaczynamy idealizować czasy sprzed emigracji, myślimy, że wtedy było nam lepiej, a trudności życia w innym kraju potrafią wyjątkowo mocno potęgować poczucie smutku, żalu i pustki. Szukamy rozwiązań natychmiastowych, które na pozór są banalnie proste, ale w głębi – dużo trudniejsze do zniesienia i jeszcze bardziej niemożliwe do zrealizowania.

Czy zdarzyło Ci się, drogi Czytelniku, droga Czytelniczko, kiedy było Ci źle lub trudno, podzielić się z kimś swoimi emocjami, po czym natychmiast otrzymać od rozmówcy garść dobrych rad? Jakie uczucia wtedy się pojawiły? Czy te dobre rady w jakikolwiek sposób sprawiły, że Twoje samopoczucie się poprawiło, czy może wręcz przeciwnie?

Mamy tendencję, my – ludzie, do serwowania innym natychmiastowych rozwiązań. Kogoś denerwuje praca? Radzimy, by ją zmienić. Kolejna w tym miesiącu …

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

We invite you to purchase the full issue.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Shopping Basket
Scroll to Top