Mamy listopad, jeden z trudniejszych, najciemniejszych miesięcy w roku. Początek listopada, szczególnie w polskiej tradycji, to czas zadumy, smutku i tęsknoty, zwłaszcza za tymi, którzy odeszli. Wracające wspomnienia niejednokrotnie prowadzą nas w rejony umysłu, do których na co dzień się nie zapuszczamy.
Zaczynamy idealizować czasy sprzed emigracji, myślimy, że wtedy było nam lepiej, a trudności życia w innym kraju potrafią wyjątkowo mocno potęgować poczucie smutku, żalu i pustki. Szukamy rozwiązań natychmiastowych, które na pozór są banalnie proste, ale w głębi – dużo trudniejsze do zniesienia i jeszcze bardziej niemożliwe do zrealizowania.
Czy zdarzyło Ci się, drogi Czytelniku, droga Czytelniczko, kiedy było Ci źle lub trudno, podzielić się z kimś swoimi emocjami, po czym natychmiast otrzymać od rozmówcy garść dobrych rad? Jakie uczucia wtedy się pojawiły? Czy te dobre rady w jakikolwiek sposób sprawiły, że Twoje samopoczucie się poprawiło, czy może wręcz przeciwnie?
Mamy tendencję, my – ludzie, do serwowania innym natychmiastowych rozwiązań. Kogoś denerwuje praca? Radzimy, by ją zmienić. Kolejna w tym miesiącu …

