Wywiad z Mateuszem Jakubowskim – „Śladami Polonii”
Kasia Mikolajczyk: Czy pamiętasz moment, w którym historia przestała być szkolnym przedmiotem, a stała się Twoją pasją?
Mateusz Jakubowski: Tak, pamiętam to bardzo dobrze, chociaż musiałbym zapytać taty o dokładny rok. Miałem około dziesięciu lat, kiedy tata zabrał mnie i brata w podróż samochodem po Polsce. Spaliśmy pod namiotem, odwiedziliśmy Biskupin, Malbork, Nidzicę, Czorsztyn. Tata, jako pasjonat historii, opowiadał nam o każdym miejscu. Wtedy po raz pierwszy poczułem, że historia to nie tylko szkolny przedmiot, ale żywa opowieść. To był moment, w którym „załapałem tę miłość do historii”.
Kiedy po raz pierwszy usłyszałeś o Polonii i co Cię w niej zafascynowało?
Wszystko zaczęło się od książki Riccardo Orizio Zaginione białe plemiona. Natrafiłem tam na rozdział o Polonii na Haiti – historii, o której wcześniej nie miałem pojęcia. Pomyślałem: „Haiti, czarnoskóry kraj, a tam walczyły Legiony Polskie?”. To dla mnie było kosmiczne. Od tego momentu zacząłem zgłębiać temat coraz bardziej – od Haiti, przez Turcję, Rumunię, aż po Brazylię, która z czasem stała się moją największą fascynacją.
W 2019 roku odbyłeś pierwszą podróż do Brazylii, Argentyny, Paragwaju i Urugwaju. Jak wyglądało pierwsze spotkanie z Polonią?
To była podróż „w ciemno”. W internecie nie było praktycznie żadnych informacji, a wiele miejscowości polonijnych nie było nawet zaznaczonych na mapach – dopiero wchodził tam boom na internet. Jeździłem na wyczucie, po miejscowościach, o których wiedziałem z książek, że osiedlali się tam Polacy. Często zaczepiałem po prostu ludzi pytaniem: „Czy pan mówi po polsku?”. Ku mojemu zdziwieniu, bardzo szybko ktoś się znajdował. Brali mnie do siebie, opowiadali… I to pochłonęło mnie całkowicie. Jedna rozmowa, pierwsze spotkanie? Takich rozmów było wiele, ale najbardziej uderzało mnie to, że ludzie czwartego czy piątego pokolenia wciąż mówili po polsku.
…

