Polish Arts Festival

Polish Arts Festival Rozmowa z Justyną Cwojdzińską i Aleksandrą Rosiak

Rozmowa z Justyną Cwojdzińską i Aleksandrą Rosiak

Pola Artemis Zahorska: Polish Arts Festival (PAF) powstał w 2007 roku. Jak wyglądała wtedy polska społeczność w Limerick i co było dla Ciebie inspiracją?

Justyna Cwojdzińska: 2007 rok to była zupełnie inna rzeczywistość. Wciąż byliśmy w okresie Celtyckiego tygrysa. Polska społeczność była bardzo spragniona tego typu wydarzeń, bo właściwie nie było ich jeszcze w Irlandii. Od początku najważniejszą ideą festiwalu było pokazanie innej twarzy Polaka. Nie tylko jako dobrego pracownika czy osoby, która przyjechała do Irlandii w celach zarobkowych, ale także jako artysty i osoby mającej wkład w kulturę i sztukę.

Pierwsza edycja koncentrowała się na wystawach i trwała zaledwie weekend. Były to bardzo skromne początki. Dopiero budowaliśmy swoją widoczność i nawiązywaliśmy kontakty. Dużą rolę odgrywał wolontariat, a fundusze były minimalne.

Jak PAF zmienił się przez te prawie dwadzieścia lat? Czy można powiedzieć, że festiwal przeszedł drogę od wydarzenia polonijnego do międzykulturowego?

Justyna: Absolutnie. Festiwal rozwijał się razem z osobami, które go prowadziły, ale również z polityką migracyjną Irlandii, która w tym czasie przeszła ogromne zmiany. Kiedy mocniej pojawiła się polityka EDI (Equality, Diversity, Inclusion – równość, różnorodność i włączenie społeczne), mogliśmy być szerzej zauważeni. Mieliśmy już wtedy dorobek, który pozwolił nam wejść w przestrzeń międzykulturową.

Aleksandra Rosiak: Patrząc na archiwa festiwalu, można zauważyć, że ten międzynarodowy, a później międzykulturowy aspekt, rozwijał się również wraz ze strategią kulturalną rządu irlandzkiego. Żeby uzyskać wsparcie, musimy patrzeć na kulturę nie tylko przez pryzmat jednej społeczności, ale także przez integrację i wymianę kulturalną.

Samo podejście: „zaprezentujmy się, zróbmy coś” jest dziś trochę starodawne. Część festiwalu nadal reprezentuje polską kulturę i sztukę, ale druga część to dialog. Kultury przenikają się i zmieniają, a wraz z nimi nasze spojrzenie na własną kulturę.

Czy festiwal pokazuje bardziej różnice czy to co łączy kultury?

Justyna: Jedno i drugie. Naszą wytyczną jest tworzenie przestrzeni, w której artyści mogą wejść ze sobą w dialog i współpracować, sięgając jednocześnie do własnych korzeni. Świetnie pokazują to projekty Music Commissions. Kiedy dwójce artystów daje się przestrzeń, by szukali tego, co wspólne, a jednocześnie pozwolili wybrzmieć własnym głosom, powstają nowe, organiczne jakości. Współpraca Anny Banko Schumacher i Emmy Langford, a później Jane Fraser i Dory Goli, pokazały, jak wiele możemy odnaleźć w swoich korzeniach. Sztuka jednoczy. Mimo że …

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

We invite you to purchase the full issue.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Shopping Basket
Scroll to Top