Pamiętam pewną rozmowę. Siedziałam z kimś przy kawie i opowiadałam, co chcę zmienić w swoim życiu. Zmiana ta miała dotyczyć spraw naprawdę ważnych i już nic po tej decyzji nie miało być takie samo. Byłam przekonana, że potrzebuję tylko jednego: żeby ta osoba powiedziała mi, że to dobry pomysł. I żeby, cokolwiek się wydarzy w wyniku moich działań, złego lub dobrego, stanęła za mną murem. Bo argumenty, w swoim mniemaniu, miałam jedynie słuszne i niepodważalne.
Nie powiedziała. Wysłuchała mnie do końca, dopiła kawę i powiedziała spokojnie: „Nie rób tego”. Poczułam irytację, a nawet złość. Przecież przyszłam po wsparcie, a dostałam coś wręcz odwrotnego. Chciałam usłyszeć: „Dasz radę”, „Zasługujesz na to”, „Pomogę ci w tym”. Tymczasem ktoś, komu ufałam i myślałam, że gorąco i entuzjastycznie przyklaśnie mojemu pomysłowi, postanowił powiedzieć mi, co naprawdę o tym myśli. A moja rozmówczyni nie myślała, że to będzie dla mnie dobre. Wyjaśniła, podała argumenty i wykazała nieścisłości oraz możliwy punkt widzenia drugiej
strony. Fakty były takie, że nie miałam wtedy w ręku żadnego silnego dowodu. Osoba ta ryzykowała, że odwrócę się i wyjdę, ale chciała uchronić mnie przed decyzją, której mogłabym później żałować. Zamiast mojego chwilowego komfortu i zadowolenia wybrała szczerość i ochronę mnie przed samą sobą. Nie wsparła.
Wsparcie to jedno z tych słów, które brzmią dobrze niemal w każdym kontekście. Wsparcie w pracy. Wsparcie rodziny. Wsparcie przyjaciół. Wsparcie kobiet. Wsparcie artystów. Wsparcie Polaków na emigracji. Chcemy je …

