Polish women on 7 continents.

Polki na 7 kontynentach Maja Izabela Zahorska

Rozmowa o miejscu na Ziemi z Agni Vedaa

Jestem częścią tej niezwykłej społeczności tworzonej przez Kingę Berdzik de Ortiz. Dzięki niej poznaję Polki z różnych zakątków świata, które zapraszam do rozmowy.

Maja Izabela Zahorska: Peru. Agni, co sprawiło, że poczułaś „to jest moje miejsce na ziemi”?

Agni Vedaa: Dom nigdy nie był dla mnie budynkiem. Od dziecka tworzyłam dla siebie domy. Dom to miejsce, gdzie czuję się otulona. Gdzie tworzę. Lubię dźwięczność andyjskiego hogar (czyt. o-gar) i kuskeńskiego jato (czyt. ha-to). Z mojego jato musi być blisko i na pięciotysięcznik, i do dziczy. Moje miejsce na ziemi to takie, gdzie z jednej strony wspierają mnie góry, a z drugiej dżungla. Tak wygląda moja mapa marzeń w wyobraźni. Zawsze to widok i na nieskończony
las, i na nieprzebyte góry. Zawsze to inna filiżanka do kakao, inna do herbaty, inna do kawy, a do każdej z nich inny notes i długopis. Od kilku lat hogar to dla mnie hamak i latające wokół kolibry. Mango cały rok. Ale nie zakładam, że to moje miejsce na zawsze, bo nie wyobrażam sobie jednego widoku z okna do końca tego życia.

Jakie były Twoje wyobrażenia o Peru i jak bardzo zderzyły się one z rzeczywistością?

Mieszkałam wtedy w boliwijskiej Amazonii i pewnego po południa w hamaku zapytałam siebie: gdzie byś chciała teraz mieszkać? I wtedy pojawiło się zaintrygowanie pt. „ciekawe jak by to było zamieszkać w cudzie świata”. I postanowiłam, że przeprowadzę się do Machu Picchu. Wyobrażałam je sobie jak Zakopane. Na miejscu, w Machu Picchu Pueblo, najbardziej zaskoczyły mnie nieotynkowane, siedmiopiętrowe ceglaste domy i brak jakichkolwiek chat z drewna. Zaskoczyły mnie awokado i wielkie białe dzwony Toé (brazylijska biała trąbka anioła), zwisające nad wszystkimi chodnikami, po których biegały psy bez sierści, wyglądające jak sfinksy. Zachwyciły mnie kolibry: jedne maciupkie jak pszczoły, a inne największe jakie widziałam. Zaskoczyły mnie orchidee tak dziwne, że aż straszne. Wyobrażałam sobie, że trafię do góralskiej wioski, a znalazłam się w szalenie bioróżnorodnym sercu mglistego lasu deszczowego, które rozkochało mnie tak bardzo, że mieszkam tu już szósty rok.

…

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

We invite you to purchase the full issue.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Shopping Basket
Scroll to Top