Zieleń oczu, część 1

Zieleń oczu, część 1 Piotr Szczepaniak

(Dla Kamili)

Jastrząb

– Jak się masz, dzieciaku? – Con wyciąga dłoń umazaną w czymś, co zapewne pochodzi od krowy.

Ściskam ją ze szczerym entuzjazmem, bo wiem, że dla Cona to ważne.

– Miałem gówniany dzień, Con – odpowiadam, uzmysławiając sobie logicznym elementem mózgu, że zapewne zainspirowała mnie ręka Cona. Con jest bardzo utalentowanym farmerem mlecznym: tak zgodnie twierdzą wszyscy, którzy go znają i dowiadują się, że ja też go znam, bo wynajmuję zimny i wilgotny pokój na poddaszu jego rozpadającego się z wolna, dwustuletniego domu.

Milczymy przez chwilę, patrząc sobie z powagą w oczy.

– Przykro mi. Jest jak jest.

Życiowa filozofia Cona jest prosta jak jego codzienna rutyna: poranny udój, naprawianie czegoś na farmie, karmienie krów, czyszczenie po nich, wieczorny udój, hamburger z frytkami, spotkanie AA, sen. Standardowa konwersacja ze mną przypada między hamburgerem a Anonimowymi Alkoholikami. Gdy Con wraca do domu z mityngu, ja już śpię. Albo siedzę w pokoju, udając, że śpię, jeśli nie mam akurat ochoty na powtórkę z konwersacji zaliczonej przed mityngiem AA, tyle że po mityngu AA. Nie mam jej zresztą bardzo często, bo siedzenie bez ruchu w pokoju, gdzie jestem niewidoczny dla świata, staje się z wolna moim ulubionym zajęciem.

– Widziałeś dzisiaj Taigha? – Con zdejmuje uwalany w gnoju niebieski kombinezon i zakłada kraciastą koszulę, zapinając guzik pod szyją trzęsącymi się rękoma.

– Nie, chyba nie wrócił wczoraj na noc… – odpowiadam smętnie, przeglądając zawartość szafki z moim jedzeniem. Muszę coś zjeść, choć od kilku tygodni nie mam na nic ochoty. – Sądzę, że wpakuje się w kłopoty, głupi sukinsyn…

Taigh też bywa na mityngach AA, choć jego problemem nie była nigdy wóda. To znaczy – nie sama wóda. Taigh łączył ją z kokainą i zakładami u bukmachera. Zaraz po nowym roku ma mieć rozprawę, na której sąd zdecyduje, na ile Taigh pójdzie siedzieć czy może jednak dostanie zawiasy za handel kokainą, który zapewniał mu pieniądze na zakłady. I wódę. Powinien chodzić z Conem na mityngi AA, bo to by dobrze wyglądało w policyjnym raporcie. Ale Taigh woli znikać na kilka dni, by potem spać przez kilka kolejnych. To może źle wyglądać w raporcie policji na jego temat.

– Też mi się tak wydaje. Popełnia duży błąd, ale cóż… Jest jak jest. – Con kończy przygotowania do wyjścia, obficie polewając twarz bardzo intensywnie pachnącą wodą kolońską. Zapach krowiego łajna słabnie przykryty ciężkimi oparami chemii kosmetycznej dla mężczyzn, tworząc razem psychodeliczną, nieprawdopodobną mieszankę.

– Fakt… – Decyduję się na makaron z pieczarkami. – Con, nie zjesz nic?

– Nie, wpadłem na hamburgera do Frywolnej Catie zanim tu przyjechałem… Nie wydaje ci się, że moje hamburgery w lodówce już trochę śmierdzą? Może się poczęstujesz, żeby się nie zmarnowały?

– Nie, dzięki. Rzeczywiście, trochę już cuchną… Wyrzucić je?

– Nie… Może zjem jutro, powinny być jeszcze dobre, jak je usmażę, nie sądzisz?

– Nie wiem, Con, ale nie wydaje mi się… One śmierdzą już tak od wtorku bodaj…

– Na pewno nie chcesz się poczęstować?

– Nie, wiesz że nie jem mięsa… Nawet jak nie śmierdzi…

– No dobra, to wyrzuć na pastwisko przed domem. Może znowu przyleci ten wielki sokół, który był tu ostatnio, jak wyrzuciliśmy moje hamburgery?

– Dobra, wyrzucę…To był jastrząb. Udanego mityngu, Con!

– Trzymaj się, dzieciaku!

…

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

We invite you to purchase the full issue.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Shopping Basket
Scroll to Top