An emigration portrait woven from three stories
Niekiedy przedmioty, które towarzyszą nam tylko przez chwilę, stają się metaforą drogi, jaką przeszliśmy. Przypominają nam, kim naprawdę jesteśmy, pokazują w jakie role próbuje wtłoczyć nas świat i prowadzą do tego, co jest dla nas naprawdę ważne. Nawet dla minimalistów, którzy nie przywiązują większej wagi do posiadania rzeczy, mogą stać się iskrą do opowiedzenia historii o sobie – o sercu, które, choć czasem się boi, wie, za czym podąża.
Przedmioty, które zapamiętała i uznała za znaczące Aneta Kubas – wplecione we wspomnienia – tworzą opowieść o emigracji, poszukiwaniu własnego miejsca i odwadze, by podążać za tym co podpowiada wewnętrzny głos.
Aneta Kubas jest działaczką polonijną, absolwentką kulturoznawstwa, dziennikarką, współtwórczynią polskiej biblioteki Biblary w Dublinie oraz pomysłodawczynią festiwalu O′Czytani. Od lat związana jest z fundacją Barka for Mutual Help Ireland, gdzie pomaga Polakom oraz obywatelom innych krajów Unii Europejskiej w powrotach do domów i wychodzeniu z kryzysów bezdomności, uzależnień, bezrobocia oraz problemów ze zdrowiem psychicznym. Jest minimalistką, miłośniczką książek i podróżowania z jednym plecakiem oraz mamą dwójki nastolatków.
Plecak
Zawsze lubiłam podróżować i miałam w sobie nieodpartą chęć przygody. Nigdy nie jeździłam z walizką – zawsze z plecakiem.
Pochodzę z Sieradza niedaleko Łodzi. Kiedy byłam małą dziewczynką, niewiele się tam działo, a we mnie z każdym rokiem rosło pragnienie poznawania świata. Najpierw podróżowałam po Polsce. Jeździliśmy z paczką znajomych na Woodstock, festiwale filmowe i wszędzie tam, gdzie działo się coś ciekawego.
Plecak, o którym tutaj opowiadam, był chyba szaro- -błękitny, z wbudowanym stelażem – taka nowocześniejsza wersja. Zanim zabrałam go do Irlandii, przemierzył ze mną autostopem sporą część Europy. Był rok 1999. Kończyłam studia i wraz z moim chłopakiem wybraliśmy się w trzymiesięczną podróż. Mieliśmy obrany kierunek, ale podróżując autostopem tak naprawdę nigdy nie wiesz, dokąd trafisz.
Poznaliśmy wtedy mnóstwo wspaniałych ludzi. To nie były jeszcze czasy telefonów komórkowych i internetu, więc większość tych znajomości niestety nie przetrwała. Podróżowaliśmy z papierową mapą i atlasem drogowym, a łamanymi angielskim i niemieckim dogadywaliśmy się bez większych problemów.
W tamtych latach wyjazd na Zachód był wydarzeniem. Między Polską a krajami, które odwiedziliśmy, istniała ogromna przepaść ekonomiczna. W czasie tej podróży po raz pierwszy zobaczyłam swobodę ludzi i inny styl życia niż ten, który znałam z Polski.
Cenię sobie minimalizm i nie przywiązuję się tak bardzo do rzeczy. Dlatego, kiedy wyjeżdżałam do Irlandii, zabrałam ze sobą tylko ten jeden plecak. Nie pamiętam samego pakowania. Pamiętam za to moją mamę, która bardzo przeżywała mój wyjazd.
Tak naprawdę wybierałam się tylko na trzy miesiące. Pracowałam wtedy jako zastępca redaktora naczelnego tygodnika w Ostrowie Wielkopolskim. Żona redaktora mieszkała już w Irlandii i to właśnie on namówił mnie, żebyśmy wyjechali całą paczką zobaczyć, jak żyje się na Zielonej Wyspie. Plan był prosty – trochę …

