Kiedy pakujemy walizki i ruszamy w nieznane, zabieramy ze sobą nie tylko bagaż podręczny, ale też całą swoją tożsamość i cały swój wewnętrzny świat, który na emigracji zostaje wystawiony na próbę. Podczas II Sympozjum Polek w Irlandii miałam okazję poruszyć temat, który trafia prosto w serce każdego migranta: jak dwujęzyczność i życie między dwoma światami kształtuje nas oraz nasze dzieci.
Umiejętność mówienia w dwóch językach to wyjątkowe doświadczenie wpływające na to, kim jesteśmy i jak widzimy siebie. Język to coś znacznie ważniejszego niż tylko sprawne narzędzie do codziennej komunikacji. To żywy nośnik naszych najgłębszych emocji, zakorzenionych wartości i kultury, który każdego dnia na nowo wpływa na to, jak postrzegamy samych siebie. Ucząc się języka, uczymy się jednocześnie zawartego w nim kodu kulturowego, a dalej – funkcjonowania w przestrzeni między dwoma światami, łączenia ich, co cza- sem zmusza nas do trudnych tożsamościowych negocjacji.
Obserwując dorosłych Polaków na Zielonej Wyspie łatwo dostrzec, że ich wewnętrzne zmagania drastycznie różnią się od tego, co przeżywają najmłodsi. Dorosłym emigrantom łatwiej jest utrzymać tożsamość, ale trudniej ją przekształcić – mamy ukształtowaną tożsamość przed emigracją; znamy język, kulturę i realia Polski; mamy poczucie, że „wiemy, skąd jesteśmy”. Zwykle więc jesteśmy „Polakami mieszkającymi w Irlandii” (doświadczamy raczej ewolucji, niż rewolucji tożsamości – np. z „Polaka w Polsce” na „Polaka na emigracji”). Czasem integrujemy obie tożsamości czy mamy je podwójne. Nasz codzienny konflikt rzadko więc opiera się więc na pytaniu „kim jestem?”, bo to wiemy doskonale; zmagamy się raczej z pytaniem „gdzie tak naprawdę należę?”. …
