Jutro też zadzwonię

Jutro też zadzwonię MAGDALENA LYTEK-DEHILES

Siedzenie w ciszy. Gesty. Spojrzenia. Bez tej zwykłej niezręczności, bez skrępowania, bez niewygodnych pytań. Tylko cisza i obecność, która znaczy więcej niż słowa. Dotknięcie ręki, kubek herbaty na stole, zapłacony rachunek czy odebrana zaległa przesyłka.

Czasem jest to głos w słuchawce. Wiele kilometrów – czy jak ktoś woli: mil – stąd. Spokojny, a jeśli potrzeba to naglący. Nigdy nie oskarżycielski. Zawsze pojawia się w odpowiednim momencie. Nie przed, nie po, a właśnie dokładnie wtedy, kiedy trzeba. Bez przywoływania, sam znajduje właściwą drogę…

Głos nie zawsze jest potrzebny. Podobno jeden obraz znaczy więcej niż tysiąc słów. Zdjęcie z wakacji – roześmiane, opalone twarze, ramiona opasające talię, czy oparte na barkach. „Wrócisz tu, jeszcze będzie dobrze” – zdaje się mówić. – „Londyn wcale nie jest tak daleko.”

Emotikonka. Buźka w czerwone serduszka i rumieniec na policzku. „Tęsknię” – mówi. „Dziękuję.” A może „Nie trzeba było”, wiedząc doskonale jak bardzo było trzeba…

A może adekwatny do sytuacji mem? Punkt widzenia: za pięćdziesiąt lat z siostrą na wycieczce we Włoszech i w tle „Sara per che ti amo”, co może oznaczać „Wiem, że Ci ciężko, ale jestem tu. Myślę i obiecuję, że nadejdą lepsze dni”. A jeśli lepszych dni nie będzie? Jeśli dni zmieniają się w tygodnie, tygodnie w miesiące a miesiące w lata? Każdy dzień to myśl, obraz, głos w słuchawce… Nie ma daty ważności.

A czasem to kawa z sąsiadką w sobotę w piżamie i zwykłe: „Przeżyjemy kolejny dzień”.

Dziś emigracja najczęściej jest wyborem. Zostawiamy rodzinne uroczystości, weekendowe wypady z przyjaciółmi czy wymagającego szefa. Kiedy pierwsza euforia mija i nagle droga do pracy staje się rutyną, pojawia się… tęsknota. Urodziny odbywają się bez nas, góry wciąż stoją otworem dla przyjaciół, a nasze biurko zajął już ktoś inny. A my wciąż jesteśmy nowi. Nieugruntowani. Wtedy pojawia się pierwsze wyjście i pierwszy kubek kawy z ciastkiem na naszym nowym biurku. I pierwsze: „Idziesz z nami do pubu? Zagrasz w lotki?”. I drobne gesty, pozornie błahe, a znaczące tak wiele.

Odległość wcale nie musi być przeszkodą. „Usłyszałam piosenkę w radiu i …

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

We invite you to purchase the full issue.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Shopping Basket
Scroll to Top