Rafał Kostrzewa – fotograf
Od długiego czasu zastanawiam się nad kulturotwórczym potencjałem najnowszej emigracji, zwłaszcza tej w Irlandii – grupy do której sam należę już od dwudziestu lat. Konsumujemy kulturę stworzoną w kraju, jednocześnie będąc w mniejszym lub większym stopniu zanurzeni w wyspiarskiej specyfice. Niektórzy nawet jedzą frytki z octem, co powinno być karane…
Ale teraz całkiem serio. Od wielu lat dokumentuję polsko-irlandzkie wydarzenia kulturalne w Irlandii i ciągle mam wrażenie, że ta nasza kulturalna obecność jakoś przepada w zgiełku dzisiejszego cyfrowego świata.
Od kilku lat regularnie uczestniczę w Electric Picnic, gdzie można zobaczyć doskonały przekrój irlandzkiego społeczeństwa: od tak zwanego mainstreamu na scenie głównej, po dziesiątki mniejszych scen takich jak Mindfield – forum, gdzie mamy do czynienia z dyskusjami na tematy związane z kulturą, polityką i historią. Nigdzie nas –Polaków– tam nie ma…
Czy jest tak dlatego, że jesteśmy jednak niewielką grupą na małej wyspie gdzieś na końcu Europy? A może dlatego, że żyjemy w hermetycznym irlandzkim społeczeństwie, które patrzy w zupełnie innym kierunku?
Oczywiście można wymienić wiele projektów, w głównej mierze powstałych z inicjatywy naszej ambasady w Dublinie. Na pewno warto wspomnieć Polska-Éire Festival, który jest okazją do prezentacji lokalnych twórców czy festiwal filmowy Kinopolis, gdzie już jednak mówimy o sztuce powstałej w kraju.
Przy tej okazji warto wspomnieć też o zorganizowanym przez ambasadę zeszłorocznym koncercie „Field::Nocturne::Chopin” – premierowym wykonaniu w Royal Irish Academy nokturnów skomponowanych przez współczesnych polskich i irlandzkich kompozytorów. Przepiękne wykonanie było dziełem …
