stypendystką Programu Obama, współtwórczynią projektu Biblioteka Kobiet Migrantek, obecnie dyrektorką generalną Immigrant Council of Ireland.
(Pełna wersja wywiadu do wysłuchania w archiwum Radio Cenzura)
Kasia Mikołajczyk: Witam Cię serdecznie w naszej audycji i zarazem na łamach pierwszego numeru Portretów Emigracji. To czasopismo jest poświęcone doświadczeniom emigracyjnym Polek i Polaków w Irlandii. Wcześniej rozmawiałam z Krystyną Pycińską-Taylor – przedstawicielką starszego pokolenia emigrantów. Z Tobą chciałabym porozmawiać jako z reprezentantką młodszego pokolenia – choć wiem, że jesteś w Irlandii już dwadzieścia lat!
Teresa Buczkowska: Bardzo się cieszę, że nazywasz mnie młodym pokoleniem, ale sama tak się już nie czuję (śmiech). To kolejne generacje po nas można określać jako młode. Faktycznie – dwadzieścia lat to sporo. To już nie początek emigracji, ale jeszcze też nie to najstarsze pokolenie – raczej coś pomiędzy.
Zacznijmy więc od początku. Co skłoniło Cię do wyjazdu?
Pochodzę z Podkarpacia. Na początku lat dwutysięcznych bezrobocie było tam ogromne, a perspektyw po studiach praktycznie brak. Studiowałam antropologię społeczną i geografię – kierunki piękne, ale mało praktyczne …
Aby przeczytać ten artykuł w całości, zaloguj się lub skorzystaj z oferty.
