Wprowadzenie do badań i świadectwo współobecności
TO, CO DZIEJE SIĘ PO ŚMIERCI, NIE ZNIKA – ZMIENIA NOŚNIK. JANUSZ SŁAWIŃSKI
Siedem ostatnich lat życia profesora Janusza Sławińskiego miałam zaszczyt i przywilej spędzić w jego bliskim sąsiedztwie – również duchowym. Poznaliśmy się kilkanaście lat wcześniej, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie po raz pierwszy zetknęłam się z jego pracami nad ultrasłabym promieniowaniem nekrotycznym – zjawiskiem obserwowanym i rejestrowanym u organizmów już po śmierci.
To nie była metafora, to były konkretne dane. Profesor Sławiński – biofizyk, współpracownik m.in. Fritza-Alberta Poppa – należał do nielicznych naukowców w Polsce, którzy mieli odwagę badać zjawiska graniczne. W jego publikacjach pojawiały się odniesienia do światła komórkowego, teorii, że śmierć nie jest natychmiastowym przerwaniem procesu życia, lecz uwolnieniem informacji w postaci mierzalnego sygnału, a przede wszystkim do biopolowej natury życia, czyli założenia, że organizm nie jest jedynie chemiczną ani mechaniczną strukturą, lecz układem falowo-polowym, w którym energia i informacja …
Aby przeczytać ten artykuł w całości, zaloguj się lub skorzystaj z oferty.
