Czasoprzestrzeń

Czasem jestem starą kobietą.

Mam siwe włosy i rzekę zmarszczek.

Nie znam ich ułożenia,

Nie wiem gdzie dokładnie są,

I czy są duże czy raczej głębokie –

Nie mam lustra.

Ale mam długą spódnicę

I wiem dużo.

Gadam do drzew

I zwierząt.

Oczy wciąż widzą więcej, niż chciałyby.

I milczę,

Najczęściej właściwie.

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Portrety Emigracji Nr 2(3)

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 2(3)

Zapraszamy do zakupu całego wydania.

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Koszyk
Przewijanie do góry