Rozmowa Kasi Mikolajczyk z Joanną Michułką
Kasia Mikolajczyk: Co sprawiło, że w 2017 roku zdecydowałaś się na wyjazd do Irlandii z biletem w jedną stronę?
Joanna Michułka: Przede wszystkim wyjazd był związany z pracą mojego męża. Marzył o życiu za granicą i początkowo myśleliśmy o Wielkiej Brytanii, ale gdy pojawił się Brexit, przestraszyliśmy się niepewności. W międzyczasie mąż znalazł pracę w Irlandii i zdecydowaliśmy, że nie będziemy dzielić rodziny. Nasza córka miała wtedy pięć lat, więc postawiłam wszystko na jedną kartę – bez planu na siebie.
Jak wyglądały pierwsze tygodnie po przyjeździe? Co najbardziej Cię zaskoczyło?
Najpierw musiałam przyzwyczaić się do lewostronnego ruchu. Drugim szokiem był język. Szybko zrozumiałam, że mój angielski nie jest tak dobry, jak myślałam. A trzecie zaskoczenie? Ogromna życzliwość Irlandczyków. Pytają z grzeczności: „How are you?”, ale robią to w sposób, który jest naprawdę miły. Mają świetne poczucie humoru i pozytywne podejście do życia.
Jak wyglądały Twoje pierwsze prace?
Na początku zostałam w domu, bo córka musiała od razu iść do szkoły, a After School było bardzo drogie. Szybko jednak znalazłam weekendową pracę w hotelu przy sprzątaniu. To była trudna, ale bardzo ucząca praca. Potem trafiłam do opieki nad osobami starszymi – najpierw w domach prywatnych, później w domu opieki. Zrobiłam roczny kurs na health care assistant, zdałam egzaminy online w pandemii i krok po kroku doszłam do pracy w HSE, obecnie w Connolly Hospital.
Czy ta praca pomogła Ci w nauce języka?
Zdecydowanie. Rozmowy ze starszymi Irlandczykami były dla mnie najlepszą szkołą języka. Każda dzielnica Dublina ma swój akcent, a na Cabrze na początku nie rozumiałam nic. Nauka języka idzie również w parze z nauką tutejszej kultury, nawyków i zachowań. Często jest tak, że po moim sposobie bycia i mowie ciała niektórzy ludzie myślą, że jestem Irlandką. Dopiero w rozmowie, po kilku zdaniach, słyszą polski akcent.
…

