Sztuka sieciowania. O wsparciu, które nie pozwala nam spaść

Sztuka sieciowania. O wsparciu, które nie pozwala nam spaść Kasia Forest

Zanim zaczęłam przelewać ten tekst na papier, siedząc na balkonie mojego rodzinnego domu w Polsce, spędziłam kilka dni, rozmyślając o wszystkich tych momentach, kiedy dostałam lub dałam wsparcie. Nie bez znaczenia jest fakt, że dużo czasu spędziłam ostatnio w Polsce, więc z innej (może bardziej słonecznej) perspektywy mogłam popatrzeć sobie na życie na Zielonej Wyspie.

Ci, którzy mnie dobrze znają, wiedzą, że bardzo lubię rozmawiać i dzielić się ciekawymi historiami. W czasie takich rozmów, zwłaszcza z ludźmi, którzy pojawiają się
w naszym życiu na chwilę, można usłyszeć wiele ciekawych historii. Może dlatego, że moi rozmówcy wiedzą, że więcej się nie spotkamy, więc mogą sobie pozwolić na totalną szczerość. Skarbnicami wiedzy o tym, jak się żyje ludziom w danym miejscu, są szczególnie taksówkarze. To oni opowiadają najciekawsze historie. I właśnie w czasie jednej przejażdżki taksówką usłyszałam taką oto opowieść:

Kierowca taksówki, zamiast tradycyjnego narzekania na drogę i innych kierowców, zaczął opowiadać o swoim bracie. Mężczyzna przez piętnaście lat montował rusztowania w jednym z portów w Europie. Wieczny wiatr od morza, deszcz padający z dołu i z boku – chleb powszedni każdego pracującego na wysokościach. „Wie pani, co tam było najważniejsze?” – zapytał, wrzucając jedynkę. „Nie pasy i nie kaski z atestem, ale siatka asekuracyjna. Rozciągali ją pod każdym stanowiskiem, metr po metrze. Nikt w nią specjalnie nie skakał, bo to bolało. Każdy wiedział, że jak zawieje ostro wiatr, to nie poleci na beton. Mógł pracować na trzydziestu metrach i czuć się bezpiecznie tylko dlatego, że ta siatka tam wisiała”.

Zamilkł na chwilę, a w taksówce słychać było tylko Lady Pank w radiu. Po chwili tak podsumował swoją opowieść:

„Brat wrócił do Polski pięć lat temu. Wybudował sobie dom za zarobione pieniądze, ma rodzinę, ale tej siatki mu brakuje. Bo tutaj każdy radzi sobie sam, ale jak lecisz, to lądujesz od razu na bruku”.

Dla mnie ta opowieść to trafna metafora prawdziwego wsparcia. Nie chodzi o to, by ktoś nas nieustannie wyręczał. Prawdziwe wsparcie to niewidzialna sieć obecności i relacji. Dzięki niej lęk przed porażką przestaje paraliżować nasze działania.

Gdy dokładnie dwie dekady temu, w wakacje 2006 roku, wylądowałam w Irlandii z jedną walizką, dzieckiem za rękę, dyplomem Uniwersytetu Jagiellońskiego i głową pełną pomysłów, słowo „wsparcie” kojarzyło mi się inaczej niż dziś.

Wtedy, w pierwszych latach mojego życia emigracyjnego – pomiędzy pracą w korporacji, szukaniem opiekunki dla dziecka, a byciem w kontakcie z rodziną i znajomymi w Polsce – wsparcie miało dla mnie przede wszystkim praktyczny wymiar. Wtedy liczyło się …

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

Zapraszamy do zakupu całego wydania.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Koszyk
Przewijanie do góry