Odporność psychiczna w doświadczeniu emigracyjnym nabiera nowego znaczenia. Emigracja, zmiana kultury i języka oraz oddzielenie od znanych wzorców funkcjonowania i sieci wsparcia rodzinnego i społecznego sprawiają, że musimy na nowo nauczyć się rozpoznawać sposoby przetrwania. Stajemy przed koniecznością ponownego zbudowania poczucia bezpieczeństwa i odnalezienia własnego miejsca w świecie, tak by móc na nowo poczuć się jak w domu. (Sokołowska, 2024) Odporność psychiczna to zdolność do radzenia sobie w życiu. Jest ona zjawiskiem wyjaśniającym powrót do zdrowia po doświadczeniach zagrożenia czy zniszczenia, rozumianą jako zdolność do radzenia sobie w sytuacjach trudnych, umiejętność „wyjścia cało”, a przynajmniej z niewielkimi stratami, z opresji psychicznej. Jest to giętkość, plastyczność psychiczna pojmowana jako „wewnętrzna siła” (strenghts), „zdolność do samonaprawiania” (selfrighting tendency). (Sikorska, I. M., 2017) W pigułce, odporność psychiczna nie oznacza braku trudności czy problemów w życiu, lecz zdolność do skutecznego radzenia sobie z nimi i adaptacji w zmieniających się warunkach.
W koncepcjach psychoanalitycznych odporność psychiczna związana jest z kilkoma terminami: odpornością ego – siłą samokontroli impulsów oraz z rezyliencją – prężnością psychiczną, umiejętnością wstawania po upadku, zdolnością „sprężynowania” i niepoddawania się, niezrywania swojej linii rozwojowej i podtrzymywania nadziei nawet w trudnych życiowych sytuacjach. Odporność psychiczna bezpośrednio łączy się z naszymi emocjami, umiejętnością rozpoznania potrzeb i zaspokajania ich, zaufaniem do siebie i pozytywną samooceną.
Osoby odporne psychicznie według Blocka (1980) to osoby: produktywne, wytrwałe w działaniu, ceniące niezależność, z dobrym poczuciem humoru, potrafiące zjednać przychylność i akceptację innych, doprowadzające działa- nia do końca. Sikorska (2017) wyróżnia dzielność, odwagę …
