Kasia Garbal
Tych ciapków zazdrościł mamie cały oddział po tym, jak doktor Wiewiórka zwrócił na nie uwagę i skomplementował mamę. „Ładne ciapki” – powiedział i już na oddziale poszła fama i każda chciała zobaczyć, co to za papucie panu doktorowi tak się spodobały.
Bo upodobania panów doktorów były źródłem nieustających dyskusji na korytarzach Oddziału Onkologicznego Szpitala św. Bogny z Wiślicy w Łobaczowie, gdzie pacjentki spędzały czas wolny. A czasu miały tutaj pod dostatkiem. Podobnie jak mama, nie znosiły bezczynności – nie umiały odpoczywać, relaksować się, czy leżeć bezczynnie.
Wylewały się więc ze swoich pokojów tłumnie, jak tylko skończył się poranny obchód i przesiadywały na korytarzowych ławkach. Tu przynajmniej pogadać można było z innymi babami, też przechodzącymi szpitalną gehennę.
– Faktycznie, piękne te ciapki. Widziałam w Biedronce, ale nie spodziewałam się, że tak ładnie na stopie będą wyglądać. – Pochwaliła je pani Maria.
A ciapki naprawdę były fikuśne: w modnym, pudrowo- -różowym kolorze, z mięciutkiego aksamitu (czy też prawdopodobnie jego imitacji). Były wąskie, zgrabne i doskonale kryły wykrzywione przez haluksy stopy mamy. Ich środek zdobił okazały pompon w tym samym kolorze, którego faktura przypominała ukwiał z rafy koralowej.
Mama przechadzała się w tych ciapkach po oddziale i razem z innymi pacjentkami próbowała przeczekać tę katorgę nicnierobienia przez kolejny dzień. Siadała na korytarzowej ławce, zakładała nogę na nogę, a kiedy rytmicznie poruszała nogą w górę i w dół, te czułki na ciapkach tak cudownie falowały.
– A pani, pani Mario, słyszałam to już drugi tutaj raz na oddziale? – zagadnęła pani Danusia.
– Tak, najpierw jak byłam w kwietniu to mi usunęli guza, a teraz po trzech miesiącach okazało się, że węzły chłonne też trzeba wyciąć.
– A oni nie mogli od razu zobaczyć i wszystkiego za jednym zamachem, ciach, wyciąć?
– Pani, ja tu już trzeci raz jestem – wtrąciła pani Bożenka, która właśnie wychodziła ze swojego pokoju na korytarzowy spacer. – Jakby od razu nie mogli wszystkiego wyciąć i byłoby po sprawie. Pytam mojego pana doktora, czemu tak, ale on zawsze tak jakoś powie, że nie ogarniam.
– Pani, to jest szwedzki film – obruszyła się pani Maria.
– Chyba czeski? – parsknęła mama.
– Szwedzki, czeski, jedna rzecz, nikt nic nie wie, robią z nami, co chcą.
…

