Bezdomność w raju, część 2

Bezdomność w raju, część 2 Aleksandra Pitra-Kox
Pierwsza część opowiadania ukazała się w III wydaniu Portretów Emigracji

Byłam pewna, że skoro w Wietnamie wszystko układało się tak łatwo, na Hawajach może być tylko lepiej. Taki był też motyw mojego wyjazdu – wizja prawdziwego raju, który na mnie czeka, rozpaliła moją wewnętrzną iskrę i od tej chwili płomień podsycała tylko ta jedna myśl.

Jak ja szybko spadłam na ziemię!

Pierwsze zderzenie z rzeczywistością czekało mnie już na lotnisku w Honolulu, kiedy podczas rutynowej kontroli granicznej amerykańscy urzędnicy, przypominający policjantów z amerykańskich filmów akcji, zadali mi kilka pytań: Where is your husband? (znów to magiczne pytanie o męża), na jak długo przyjeżdżam, ile mam pieniędzy etc., a kiedy odpowiedziałam – jak mi się wydawało – poprawnie, panowie zaprosili mnie do pomieszczenia pełnego wystraszonych, a wśród nich kilku awanturniczych, Azjatów, którzy wyglądali raczej podejrzanie. Słyszałam historie o tym, że amerykański urzędnik na granicy może stwierdzić z różnych powodów, że nie wpuści Cię do kraju i wtedy musisz wracać z powrotem. Obawiałam się takiego scenariusza mojej epickiej przygody. Na szczęście po długim czasie oczekiwania i kolejnych rozmowach, otworzyły się metalowe bramki lotniska do mojego Paradise, gdzie zaczyna się i kończy każda tęcza.

Mężczyzna, z którym umówiłam się na zakwaterowanie i odbiór z lotniska, tradycyjnie w naszyjniku z hawajskich kwiatów – nie przyjechał. Tym sposobem zostałyśmy bez dachu nad głową. Szukając ofert trafiałam na scamy i naciągaczy, zanim zorientowałam się, na czym to polega. Nasz hotel – najtańsza oferta, jaką znalazłam w tej części Honolulu – to ok. 200 $ za noc (750 PLN). Nie stać mnie było, aby spędzić w tych cenach następne trzy miesiące…

Kiedy po przespaniu kilkunastu godzin wyszłyśmy na spacer z naszego hotelu w poszukiwaniach restauracji, otoczyli nas bezdomni: wyciągali ręce po pieniądze, wskazywali na biżuterię, wyglądali złowrogo, ale udało się opuścić tę sytuację bez szwanku.

Dwa lata wcześniej byliśmy z mężem na Hawajach i znałam już trochę zachowania i zwyczaje bezdomnych, ale byliśmy w małych miasteczkach, gdzie ci ludzie spokojnie sobie żyją w symbiozie z otoczeniem, mieszkają w namiotach przy plaży, nie robiąc nikomu problemu – myślałam, że cały kraj objęty jest wibracją aloha i jest bezpiecznie.

To było też całkowite zderzenie kulturowe po półrocznym pobycie w Wietnamie, gdzie doświadczyłam otwartości ludzi, miłego traktowania, chęci pomocy we wszystkim, uczciwości, bezpieczeństwa, wzajemnego zaufania, niezwracania uwagi na pieniądze, bezinteresownych dobrych uczynków itd. A tu są jednak realia USA – momentami pomiędzy wieżowcami czuć było Nowy Jork. Podobnie jeśli chodziło o możliwości mieszkaniowe – w Wietnamie można przebierać w ofertach,
dostępne jest wszystko, w każdym czasie, w każdym standardzie, za każde pieniądze.

Po dwóch dniach poszukiwań zakwaterowania i drobnych przygodach – dalej nic. Poszłam do kawiarni, aby skorzystać z wi-fi, bo po wylądowaniu nie działał mi telefon, połączenia, ani amerykański numer eSIM, ani polski numer SIM, internet, dosłownie nic. Nie mogłam dostać się do żadnego z kont bankowych. Tam chwilę
rozmawiałam z siedzącym obok mężczyzną, który mnie zaczepił.

– Do you come from Poland? I come from Germany. I had girlfriend from Poland for some years. I used to visit Poland many times.

Wyglądał normalnie, normalnie się zachowywał, był schludnie ubrany. Kiedy powiedziałam, że pilnie szukam miejsca na wynajem i zapytałam gdzie on mieszka i czy
może zna kogoś, kto wynajmuje mieszkania, odpowiedział …

Aby przeczytać ten artykuł w całości, skorzystaj z naszej oferty.

Okładka do PE-nr5-4(5)2026

Ten artykuł został wydany w kwartalniku Portrety Emigracji Nr 4(5)

Zapraszamy do zakupu całego wydania.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Koszyk
Przewijanie do góry