O integracji, biznesie i odwadze bycia w pełni na irlandzkiej ziemi
Siedzę w moim domu w hrabstwie Mayo, a za szybą rozciąga się krajobraz, który jeszcze dwadzieścia lat temu był mi zupełnie obcy. Dziś stanowi naturalne tło mojej codzienności. Patrzę na zieleń mieniącą się tysiącami odcieni i na kapryśne, wiecznie ruchliwe niebo. Irlandzka pogoda to dla mnie najpiękniejsza metafora losu wielu Polaków na emigracji. Bywa tu intensywnie, surowo i nieprzewidywalnie, ale kiedy zza chmur wychodzi słońce, widoki dosłownie zapierają dech w piersiach. Dokładnie tak samo wygląda proces, który każda z nas – mniej lub bardziej świadomie – przechodzi po opuszczeniu kraju. Mowa o integracji.
Kiedy pisałam książkę Ja w pełni. W 39 dni do spełnionego życia, nieustannie poszukiwałam odpowiedzi na pytanie, co tak naprawdę decyduje o naszym poczuciu satysfakcji. Dla osób żyjących na emigracji to zagadnienie nabiera znacznie głębszego, bardziej złożonego znaczenia. Nie da się bowiem zbudować spełnionego życia za granicą, omijając proces świadomej integracji.
Jednak integracja, o której chcę Ci dziś opowiedzieć z perspektywy dwudziestu lat doświadczeń jako terapeutka, przedsiębiorczyni i kobieta współtworząca polską społeczność w Irlandii, nie ma nic wspólnego z asymilacją. Asymilacja to rozmycie się w tłumie. To cicha rezygnacja z własnej tożsamości, korzeni i unikalności na rzecz świętego spokoju oraz wygodnego kompromisu. Integracja to proces zupełnie odwrotny. To wnoszenie swojej unikalnej wartości, polskiej wrażliwości i talentów do nowej rzeczywistości przy jednoczesnym pełnym otwarciu na to, co ta nowa prze- strzeń ma nam do zaoferowania. To sztuka budowania stabilnych mostów, a nie palenia za sobą bezpiecznych portów.
Pomiędzy tęsknotą a nowym domem
Życie w Irlandii uczy pokory, ale też otwiera przed nami niezwykłe możliwości. Dzięki pracy w radiu Dublin City FM i prowadzeniu audycji dla Polonii przez blisko dekadę, miałam zaszczyt poznać …
