Dzieci dorastające w Irlandii potrzebują czegoś więcej niż kolejnej lekcji o tym, że polskie korzenie są ważne. Potrzebują miejsc, w których mogą ich naprawdę
doświadczać – poprzez ludzi, przyjaźnie, muzykę, ruch i wspólne przeżycia.
Z takiego myślenia powstał Krakowiak Polish Dance Group CLG – nowa organizacja non profit na mapie polskiej społeczności w Irlandii. Za jej powstaniem stoją Kasia Gurtowska, Karolina Brodziak-Gąsior i Agnieszka Białoń – trzy różne temperamenty i wspólna wizja tego, czym może być dziś polonijny zespół tańca polskiego.
Wierzymy, że dobrze prowadzona grupa może wspierać rozwój fizyczny, artystyczny i społeczny oraz budować kompetencje na lata – współpracę, odpowiedzialność i pewność siebie.
Chcemy też pokazywać Polskę szerszej publiczności w Irlandii – poprzez taniec, muzykę, śpiew, występy, wyjazdy i wspólne projekty. Nie jako abstrakcyjne miejsce pochodzenia rodziców, lecz jako żywą kulturę tworzoną tu i teraz. Muzyka i taniec potrafią zbliżać ludzi mimo różnic języka, pochodzenia czy doświadczeń. Chcemy tworzyć takie okazje do spotkania i jednocześnie uwrażliwiać naszych tancerzy na piękno tradycji innych kultur.
Nie zaczynamy od zera
Krakowiak jest nową organizacją, ale każda z nas – twórczyń – wnosi do niego doświadczenia zbierane przez lata – w tańcu, pracy zawodowej i działalności polonijnej.
Kasia jest związana z polskim tańcem ludowym od dzieciństwa. Przez dwanaście lat tańczyła w Zespole Folklorystycznym „Kądziołeczka” w Toruniu, kolejne cztery
w tamtejszym Zespole Tańców Irlandzkich Beltaine, a później rozwijała się poprzez warsztaty tańców polskich i innych form tańca. Po przeprowadzce do Irlandii przez niemal dwanaście lat działała w polonijnym zespole pieśni i tańca, a przez blisko sześć lat prowadziła grupy dziecięce i młodzieżowe oraz przygotowywała choreografie i występy.
Zawodowo zarządza programami i projektami, dlatego do Krakowiaka wnosi doświadczenie w planowaniu, zarządzaniu budżetami, ustalaniu priorytetów i patrzeniu kilka kroków do przodu. Jest konkretna i konsekwentna, ale równie ważne są dla niej humor, dobra energia i twórcza swoboda. W pracy
z dziećmi i młodzieżą zwraca uwagę nie tylko na technikę, ale też na ich charaktery i możliwości, dopasowując sposób nauczania do grupy. Tradycję traktuje z szacunkiem, ale bez zamieniania jej w muzealny eksponat. Z własnego doświadczenia wie, jak wiele może dać taniec i przynależność do zespołu, dlatego chce, aby kolejne pokolenie mogło wynieść z nich co najmniej tyle samo – a najlepiej jeszcze więcej.
Karolina wnosi kreatywność, wyczucie estetyki i odwagę w realizowaniu pomysłów. Folklor i muzyka ludowa były obecne w jej życiu od najmłodszych lat. Dorastała w domu, w którym mieszkał także jej wujek – kompozytor muzyki ludowej. Sama tańczyła w zespole folklorystycznym, a przez osiem …

