Rozmowa o tożsamości z młodą liderką z Francji, Iwoną Ionescu
Pola Artemis Zahorska: Jak definiujesz swoją tożsamość jako młoda Polka dorastająca we Francji?
Iwona Ionescu: Jeśli chodzi o multikulturowość, to ja jestem Polką, mój ojciec jest Rumunem, a od siódmego roku życia mieszkam we Francji. W pewnym sensie zawsze żyłam między kilkoma kulturami. Tożsamość była więc od początku częścią mojego życia, nawet jeśli nie zawsze świadomie o niej myślałam. Dzieci w szkole bardzo szybko zauważają, że ktoś jest trochę inny. Zadają pytania, czasem komentują. To są takie drobne rzeczy, ale one sprawiają, że zaczynasz się zastanawiać nad tym, kim właściwie jesteś.
Dla mnie to naprawdę stało się większym tematem dopiero na początku liceum. Wtedy zaczęłam bardziej świadomie myśleć o tym, skąd jestem, jak się identyfikuję i co to w ogóle znaczy dorastać między kilkoma kulturami.
Czy czujesz się bardziej związana z jednym krajem, czy raczej z kilkoma naraz?
Filozoficznie identyfikuję się jako Europejka. Jestem bardzo proeuropejska i naprawdę wierzę w ideę Europy jako wspólnoty. To jest coś, co bardzo mnie definiuje. Ale w praktyce wszystko zależy od kontekstu. Kiedy jestem we Francji, bardzo często mówię, że jestem Polką. A kiedy jestem w Polsce, nie twierdzę, że jestem Francuzką. Mówię raczej, że jestem z Francji.
Na przykład dwa lata temu byłam w Stanach Zjednoczonych i tam też wszystko zależało od pytania. Jeśli ktoś pytał: „Skąd jesteś?”, odpowiadałam, że z Francji, bo tam mieszkam i tam spędziłam większość życia. Ale jeśli ktoś pytał: „Jaka jest twoja narodowość?”, wtedy mówiłam, że jestem Polką.
To wszystko jest trochę płynne. Ja tak naprawdę nie wybieram jednej odpowiedzi…
