Kasia Mikolajczyk: Spotykamy się w kolejnym wydaniu Portretów Emigracji. Tematem numeru jest wsparcie – słowo, które wszyscy znamy, ale nie zawsze rozumiemy tak samo. Ewo, co według Ciebie jest najważniejszym elementem wsparcia, którego ludzie naprawdę potrzebują, a rzadko o nie proszą?
Dr Ewa Woydyłło-Osiatyńska: Na to pytanie można mieć dwie odpowiedzi. Po pierwsze – system wsparcia trzeba zbudować wcześniej, zanim człowiek znajdzie się w nieszczęściu. W trudnych momentach życia ludzie są najważniejszą formą ratunku. Ale jeśli zaczynamy rozglądać się za wsparciem dopiero wtedy, gdy spotka nas krzywda, strata czy choroba, to jest już za późno.
Dlatego dobrze, że o tym mówimy. Może ktoś pomyśli: „Nie muszę czekać, aż wydarzy się coś złego. Już dziś mogę zadbać o krąg ludzi, którym na mnie zależy”. Nie musi to być przyjaźń. Wystarczy życzliwość, lojalność, zwykła przyzwoitość. Czasem to sąsiedzi, których ledwo znam, ale wiem, że gdy wysiądą mi korki albo źle się poczuję, mogę zapukać do ich drzwi.
Wsparcie to płaszczyzna wzajemnej życzliwości i zaufania – baza, która pozwala człowiekowi …

