Maja Izabela Zahorska: Rozmawiamy o Twojej wielkiej przemianie, fizycznej i wewnętrznej. Kiedy zadecydowałaś, że chcesz coś zmienić?
Klaudia Michałowska: Nie było jednego konkretnego dnia, w którym nagle wszystko się zmieniło. To dojrzewało we mnie przez jakiś czas. W pewnym momencie po prostu zrozumiałam, że nie chcę już tylko przetrwać – chcę naprawdę żyć.
Zostałam mamą, a moje życie bardzo mocno mnie doświadczyło. Straciłam partnera, ojca mojego dziecka, będąc w siódmym miesiącu ciąży. To był moment, który całkowicie przewartościował moje życie. Nagle rzeczy, które wcześniej wydawały mi się ogromnymi problemami, przestały mieć znaczenie.
Zrozumiałam, że mam dla kogo żyć, ale przede wszystkim zaczęłam rozumieć, że mam również prawo żyć dla siebie. Chciałam być zdrowa, silna i obecna dla mojego syna. Chciałam pewnego dnia spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: zrobiłaś wszystko, co mogłaś, żeby zawalczyć o swoje życie. Od tego zaczęła się moja największa przemiana.
Jak udało Ci się przetrwać ten trudny czas, skąd czerpałaś siłę?
To był najtrudniejszy czas mojego życia. Z jednej strony dostałam największy dar, mojego syna. Z drugiej strony w tym samym czasie straciłam człowieka, z którym miałam dzielić życie. Nie da się opisać słowami, jak bardzo można być jednocześnie szczęśliwym i złamanym.
Przez długi czas po prostu próbowałam przetrwać kolejne dni. Były momenty, kiedy nie wiedziałam, skąd mam wziąć siłę. Ale mój syn był obok. I chyba właśnie wtedy nauczyłam się, że siła nie zawsze oznacza, że się nie płacze. Czasami siła oznacza, że płaczesz a następnego dnia mimo wszystko wstajesz z łóżka. Ta strata nauczyła mnie, że życie jest niezwykle kruche i że nie możemy odkładać go na później. Nie możemy czekać na „lepszy moment”, żeby zacząć żyć, spełniać marzenia, dbać o siebie i być szczęśliwym. Bo czasami tego „później” po prostu …

